Το άσχημο είναι ότι τα συμφέροντα αυτά βαραίνουν μόνο εμάς τους φοιτητές. Μπορεί στο πολυτεχνείο Κρήτης να μην το έχουμε δει (ακόμα (?) ) αλλά δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις φοιτητών που περνάνε ή κόβονται σε κάποιο ή κάποια μαθήματα λόγο της φοιτητικής παράταξης στην οποία ανήκουν, ή μπαίνουν σε μεταπτυχιακά προγράμματα χωρίς να το αξίζουν (παίρνοντας προφανώς την θέση κάποιου που το αξίζει) μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα κάποιας παράταξης/κόμματος. (Ναι για τις καταγγελίες του καθηγητή Αλεξανδρόπουλου, που τελικά πέθανε, στο Ρέθυμνο λέω). Και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για την αναβάθμιση των ίδιων των ιδρυμάτων. Κάθε χρόνο πάμε απ’ το κακό στο χειρότερο και το μόνο που ενδιαφέρει τις παρατάξεις είναι να ακολουθήσουν τις γραμμές και να παίξουν καλά το πολιτικό παιχνίδι του κόμματος που στηρίζουν.

Δεν λέω, ίσως υπάρχουν και παρατάξεις που αγωνίζονται για κάτι καλύτερο στα πανεπιστήμια και την κοινωνία, αλλά δεν πιστεύω ότι αυτός ο αγώνας θα έπρεπε να γίνεται από παρατάξεις. Γιατί να μην αγωνίζεται ο φοιτητικός σύλλογος ενιαίος και απαλλαγμένος από πολιτικούς χρωματισμούς; Αν κάθε φοιτητής σκεφτόταν μόνος του, χωρίς την “βοήθεια” των παρατάξεων, κατέβαζε προτάσεις δικές του στην γενική συνέλευση γνωρίζοντας ότι οι υπόλοιποι δεν θα ψηφίσουν τυφλά,ανάλογα με το χρώμα του ο καθένας (ή μήπως δεν γίνεται έτσι τώρα;) δεν θα ήταν καλύτερα τα πράγματα; Δεν θα παίρναμε τότε καλύτερες αποφάσεις για το συμφέρον του συλλόγου και του ιδρύματός μας; Δεν θα είχε δύναμη ο σύλλογος ως σύλλογος και όχι ως παρατάξεις; Δεν θα ήταν τα πανεπιστήμιά μας καλύτερα;

Αυτά. Μάλλον κάπου εδώ θα σε αφήσω φίλε Λάμπρο γιατί έχουμε και μια εξεταστική να βγάλουμε πέρα!